İki aşık gibiydik, iki yakın insan, iki dost, iki sevmeyi bilen sevgili gibiydik.
Hepsini bir seferde olduk.
Bir vücut olduk, bir kafa olduk, bir aile olduk, bir olduk.
Olağanüstüydü sanki.
Sanki hiç ölmeyecek gibi kenetlendik, aynı şarkıyı sevdik
ve aynı şarkının nakaratında çarptı kalplerimiz, titredi parmaklarımız, ellerimiz.
Bir öpücüğün az geldiği, bin sarılsan da doymadığım gibi,
bir defa "seni seviyorum" desen bin defa yaşayacakmışım gibi,
özgürlüğü paylaşmak gibi,
sayıların değerini kaybedip, çokun çokluğu belirtememesi gibi,
iki aşık gibi, aynı ağızdan paylaştık sözleri.
Griyi sevdik gökyüzünde, yeryüzünde ise ıslanmayı.
Ellerimiz ayrı olsun istemedik bir oldu ellerimiz.
Birbirimizle konuşmadık bazen
ama küs değildik, dudaklarımız ayrı dursun istemedik; öpüştük.
İki kişi olmak istemedik; sarıldık.
Aynı hayalleri kurduk, aynı şeyleri düşündük,
aynı yerlerde bulunduk, aynı yemeği yiyip aynı yatakta uyuduk,
aynı rüyayı paylaştık, aynı sabahı bölüştük, aynı insanlara selam verip
aynı düşmanlar edindik, aynı acıyla aynı göz yaşını döktük,
ayrı durmadı gözlerimiz, aynı zamanı paylaştık; göz göze geldik.
Olağanüstüydü sanki.
İki aşık gibiydik, iki yakın insan, iki dost, iki sevmeyi bilen sevgili gibiydik
ama birdik.

Anıl Müçeoğlu