Kırık kalpler tıpkı çocuklar gibidir.Ne kadar çok kırılırsa o kadar çok sevgi arar.İşte bu yüzden ben hep aldanan olacağım. asla kapanmayacak gönül kapım. Bazen bir mimik, bazen bir jest, senin yüzünden beni yeniden esir alacak biliyorum. Akıllanmaya cağım çünkü, çok yaralıyım
Ve umutsuz sonlara yazılmış bir hayat benimki
YAZIKLAR OLSUN sana.
Sen hayatımdaki en güzel şey zannettiğim; Rüya. Seni ben düşlemiş im. Oysa hiç yokmuşsun sen
İnsan kendine yetmez.Bende insanım. Yine yarım ve yaralıyım.Ey Kader. Belli ki bana sunacağın bir mutluluk yok.Tamam savur dilediğince
Artık güveni kaybolmuş biri olarak yaşayacağım.Bu da senin yüzünden. Anlamanı bekleyip sustuğum için ben mi suçluyum.Sanıyorsun. Yoksa,bu yüzden mi ? Hep üşüttün içimi? Yoksa bir karlı dağ mıydı sinem.Bilmiyor, bilemiyor. Susuyorum ! O kadar aşina oldum ki çileye; Artık kendimi bile savunmuyor, efkarlı başımın bulutları arasına saklanıyorum. Ağlamıyor yada ağlayamıyorum. Gözlerim çok acıyor. Her darben de nasıl yıprandığımı bilemezsin. Kalbim; Kırık anılarla dolu, bir bavul gibi elimde. Üzgünüm evet çok üzgün
Zira senden taşınıyorum.
Diye okuyabildim şiiri...........................

*Okurken bana yüklediği gerçekliği de sizinle paylaşmak isterim.

Sanki şiir bize şunu der. Kim; yada ne olursanız olun.Gerek Eş gerek baba gerekse dost veya arkadaş. Siz yanınızdakine zulmet tikçe, O sevgiyi dışarıda arar ve her aradığında yeniden yaralanır.Siz belki;" beni dinlese bu olmazdı" dersiniz. Fakat Onu, o acıya siz itersiniz. İnsan tek başına kendisi değildir. Ve herkes sevgiyi arar. Doyuramadığınız kalpleri kırılmaya siz mahkum edersiniz.Her güzel söze aldanmanın arkasında Sizden çıkan bir kötü söz sebeptir.Ne oldu demeyi bırakıp, ben ne yaptım noktasında olun biraz. Ve ya neyi yapmadım ki ;bende bulamadığını dışarıda aramaya kalktı diye bir düşünün.Asıl bahsi geçmesi gereken budur bence.
TAŞINMAK... Evet nasılda akıl edemedik şimdiye kadar. Seni terk ediyorum efeliğinin sadece kendi kibrimiz olduğunu. Oysa tüm sevenler taşınır. Aradığı mutluluğu mevcut yerde bulamayan her kes taşınır. İçi buruk boynu bükük yüreği umut dolu olarak hemde. Ve her taşınan geride bıraktığı yeri genzi yana yana hatırlar her zaman. Hıçkıra hıçkıra taşınır,taşınan ! Geldiği yeri sevse de, eski muhitini ölünceye kadar yad eder. Son mısrada "Taşınıyorum" o kadar güzel bir görev yüklenmiş ki. "Taşınmaz isem, çok acı çekeceğim biliyorum. Ve bu acı bana az geldi, adeta kaşınıyorum. İfadesini de bünyesinde tutmayı bilmiş. Nereye gidersem gideyim bu yazı benimle der gibi adeta.
Sabah sabah Bana neler yaşattığınızı tahmin bile edemezsiniz. Allah razı olsun Kardeş.
Şiir kusursuz değil Muhakkak.Fakat duygu kusursuz.

Kusurlara da az bir dokunayım istedim.
"ne muhtaç".....İhtiva ettiği mana açısından çok güçlü mısra bütünlüğü içinde yorucu bir duruşu var.
"Bir hayat daha biter yazan umutsuz sondan"..
Yağı yada tuzu eksik bir yemek tadında. "Kaderin umutsuz sona mahkum ettiklerinden biride benim"...Anlamını taşısa da yine okurken şiirin akıcılığına sekte vuruyor... Bunları kusur olarak yazdım lakin Benim okumadaki kusurum da olabilir.. Sevgi ve selam.