![]() Can Yücel
Kılın kırk yar/dık Yücel-i Can’ı
Şiirlerine gelecek yazdık kimi zam/anda Mapusluğuna v/olta y/attı iç denizimin Kimi uykularıma bürüdü hasretlerini Ve boncuk terlerine işledi umudunu gün evveli Ki bir ile beş yıla uyutur sevdalarını hep Arkadaşı sabahı zorlar beklerken avluya çıkış iznini O içindeki gökyüzünde uçurtmasına gülü/verdi Yaralarına kurşun k/alemdi sebep Kurşun a/damlarına ölmeyi emrettiğinde Ç/oktan geçti zaman çubuk boyunu gün aşırı Kal/emince dedi içindeki çocuk bayramlara Her üç yüz altmış beşte geldiğinde damlarımıza Şiirden doğum günü pastasına kalemi dikti inadına Sözlerine yürekler yanandı sönük ferli bakışlar arasında C/an dedikçe can bulup yüceldi o dizelerde Ustalara saygı ç/ıraklara sevgi damıtıp gitti Giderken su aşıladı grimsi İstanbul sabahlarına rakı diye Haydarpaşa’ya Anadolu salacak’a Osmanlı kartala Aydos Ve sirkeciye rumelice seslendi gül/hanesinden Belki ma/pustu ama her gece demir ranzasından karanfil Her gece mum alevinde a/şık attı sözlerinden kinayeli Bir merhaba yahut elveda umut diyerek Mavi kuyruklu nazlı uçurtmasıyla gökyüzüne gülümseyerek |