kıyıya vurmuş bir söğüt dalıydı sevda;
yumdu gözlerini,
hissetmekti istediği...

ürkekçe bıraktı, kendine uzanan ellere
ellerini...
temkin de tedbir de kâr etmedi hani;
adı, adımı nereye varacak hiç düşünmedi...

güvendi, sevdi;
sadece yaşamak istedi,
sevda adına bahtına biçileni…

en başından bilmeliydi;
kalbe gölgesi düşünce sevdanın,
akıntıya kapılıp, sağa sola çarparak
sürükleneceğini...

bilmeliydi ya, kaptırmıştı bir kere...
ipin iki ucu varsa, biri kendi elindeydi;
sımsıkı tutmuştu.
kopsa düğüm atarlardı da;
hem kendisi, hem sevdiği düşecekti yüzüstü
elinden bırakırsa…

her kopuşta bir düğüm atacaklardı,
ve yine o düğüm acıtacaktı canlarını.
oysa sevdalar iki kişilikti;
biri kaçırınca ipin ucunu elinden,
tutacaktı diğeri...

olmadı... olamadı...
sığlaştı sevgileri, sıradanlaştı hisleri...
şimdi suya düşen söğüt dalı gibi
köşesine çekildi beklemek üzere;
sevdiğinin,
ellerine uzatacağı ellerini…





Hatice Ak