Bir gün; Kurtulmak için fırsat kolladığım zamanları, özleyeceğimi nereden bilirdim!
Gözümde buram buram tüteceğini!
Hatırıma her düştüğünde, ‘’ keşke orada olsaydım’’ diyeceğimi!
Şimdi; yazın en sıcak zamanında köyde olmak vardı mesela...

Sabah rahmetli nenemin; ‘’ çayır kesmeye gidilecek, kalkın ‘’ komutuyla kalkmak,
Kahvaltı yapıp, tırpanları omuzlamak ve çayır biçmeye gitmek vardı.
Arada bir tırpan dövme sesleri yankılanacaktı havada…
Ben de yaparım kurumuyla, tırpanı örse koymak,
Ağzını mahvettikten sonra, eğeyle düzeltip,
kollar kas yapana kadar tırpan sallamak vardı…

Rahmetli yengemin ‘’ evde hep beni bırakıyorsunuz ‘’ sitemini duymazdan gelmek,
Biçilen çayırı kurusun diye sermek,
Dinlenme molasında arkası yarını dinlemek vardı mesela…


Alıp çatalları, söylene söylene
Erkeklerin firar etmesine çata çata, çayır çevirmek vardı...
Çocukken, az mı koşmuştuk, gökkuşağının altından geçmek için!
İnanmıştık bir kere, geçersek erkek olacağımıza…
Orada olsak bilmem yeniden dener miydik!

Bitmedi, bitmez, öyle kolay değil bir günü tamamlamak…
Daha çayırı toplayıp bağlama ve taşıma vardı sırada...
Akşam, inekleri sağdıktan sonra çimenlere yatıp yıldızları seyretmek…
Günün, bütün yorgunluğuna rağmen sabaha kadar oturmak…
Kızlar kahve içmez diyerek bir fincan kahveyi çok görenlere inat;
Bir demlik kahve yapıp içmek vardı şimdi..
Ve sabahın köründe kalmak mesela…

Hava bozuldu, dinleneceğiz ümidi kursağımızda kalacak,
Ormana gidilecek odun yapılacaktı…
Baltayla ağaç kesip taşıma boyunda bölünecek,
Yarılıp taşınacaktı daha…
Şimdi; balta omuzumda, dilimde bir türkü ormana aşağı gitmek vardı...

Daha neler neler vardı da bitmez…

Bir gün; bıkkınlık veren bu işleri özleyeceğimi söyleselerdi gülerdim...
Şimdi; O, güldüğüm anda olmak vardı, kendime gülmek için mesela...

Bilenmezse, an/dadır yaşanılan mutluluk;
Varır isek yarına, bu gün de olacak dün…
Şimdi burda olmanın sefası sürülmeli…
Kıymeti bilinmeli geceye düşmeden gün…

Mesela…

Gül Şehri



Çatal: çayırları çevirmek için , ağaçtan yapılan ‘’Y’’ harfine benzer çubuk…