Uzak bir ülkenin kirli kasabasına yolculuk yapmak gibi bir şey kişinin kendini tanıyabilme çabası..Nesin senn??Ne kadarıyla kendine aitsin? Hüznünle,kederinle,en gülen yanınla,hep o kendinden sakladığın bencilliklerinle hangi terk edilmiş kadının gözyaşısın…
Yoksa her kaçışında dönüp dönüp kendine mi çarparsın,yönünü bulamayan bir derviş misali..Nice ayrılıkları barındırırsın kendinde,umutları ve umutsuzlukları,ayazda kalmış düş kırıklıklarını ısıtmaya çalışırken elin-ayağın buz kesmiş yarına…Cahit Sıtkı nın deyimiyle ‘’Dante gibi kalmışsın ortasında ömrün’’..
Kendine karşı bu yabancı duruşun niye?? Söyle,gölgeni bırakıcak tek ağaç altı kaldı mı sıcak yaz günlerinde..Kır kırabildiğin kadar kendini,acıt acıtabildiğin müddetçe kendini..Toprak altında kalan umutlarını gün yüzüne çıkar artık..
Selamla senle birlikte doğan yeni günü ve kavganı anlat bu çorak topraklara..Bak gör o zaman nasıl açılacak yedi veren gülleri kimsesiz bahçende,limon ağaçları her mevsim toprağını bereketlendirecek..Yıkılacak eşkiyanın saltanatı…