Ya oyun bozan çağrının sahibi baba dahi olmazsa. Bu bazen, hayattan kopuşun işaret fişeği de olur. Çocukluk, hayatın belli bir dönemi değil sadece. Elbette, o dönemdeki yaşanmışlıkları da kapsar.
Çocukluğum, ah çocukluğum deyince, geçmişin hatırası, ellerimizdeki elvan elvan şekerler, topaçlar...çemberler.. Başımızın üstündeki pamuktan bulutlar, altından hiç geçemediğimiz renk kuşağı, yıldızlara uzanan ellerimiz akla gelir.

Çocukluk işte, kocaman bir rüya dünyası
Nasılda incecikti, hayal - gerçek arası

Çocukluk
“ömrün yarısı”

şair, ta ilk günden beri kendine yakışan şekilde ilerlemeye devam ediyor. kelimelere yüklediği anlam ve misyon inanılmaz. bir bakışta tablonun tamamına vakıf olmak mümkün değil. karşıda ilk beliren gölge, hataya düşürebilir. bu durum, reşha ve katre ile meşgul olurken, okyanusun tamamından istifade edememe durumuna da neden olabilir. ara okumalar yapmak şart. kalem, bazen bitirdim anlamına gelen nokta koysa da, okuyucu, başlangıç ( anlama ) cehdine bu noktadan arkaya doğru başlamak zorunda. noktadan sonra da, şiirin devamını sağlayan çok nadide bir şair. şairin bu özelliğinden dolayı, kısa süren şiirlere bile sevinmemek gerek.
şiirin bir diğer özelliğine gelince, kullanılan bütün argümanların, konumlarında sehven ve öylesine bulunmamaları. bu şiirde "hikmet" arayışına yöneltmekte. bir yönüyle, Sezai Karakoç, bir yönüyle de özellikle Fazıl Hüsnü Dağlarca şiiri. ne çirkin diye çıkarma yapabilirsiniz ne de daha güzel diye kendinizce bir ekleme. tamamen şahsi, tamamen siyak- sibağa uygun.
dilerim ki, şairin ömrü de, en az, Fazıl Hüsnü Dağlarca kadar uzun sürer. daha çok alacağımız var.