büyüdüm sakalımda çok ama çok beyaz bir beyazlık
kalbime yüzün battı sevdiceğim
ömrüme hüzün
battı batıyor yanıyorum
hewarrr...!
ağzımı bütün demirlerin soğuğuna dayadım
soğumadı demiri ruhumun
bu dünyada olmadı sevdiceğim
onun için ben hep: kalu bela diyorum
kalu bela..!

sevişmiyorum ve fakat hala kar yağıyor
ayağımı unuttuğum fahişe bacaklarında
kesik kesik kes!

geçmiyor
mintan!
yırtık
sidik
yağma
ve kan!
pencere buğusuna çizilmiş bir sondur dilimin uçurumu
düş düş kara kara bitmez
kör bir kuyunun çipil ve destansı gözüyüm

yine de hiçbir ses yakışmıyor hala hiçbir kulağa
sesimi sevmeyişim ve kulağımı esirgeyişim bundan
ve hala piçim hala haymatlos
yaramı dikemem berelerimi kim sökecek?

şehre denizden gidilir sanıyorsun
simsiyahım hala
biraz trenim ben de
her yol maviye çıkmaz yanılıyorsun!

pamuk ipliğiyim
gözden çıkarılmış yaşamlar bana bağlı
en güzel beden;
ölü bir çocuk gözüne yansıyan
bir diğer çocuğun çoktan ölmüş gözlerine kanayan
ama ölemeyen anne bedenidir..
sevmiyorum artık hiçbir şeyi
neyi sevsem siyahı ve annemi anımsatır hala

//bilmiyorum..
kesilen her şeyin ucuyum..
tövbe tövbe..//

yeni ve küf kokan öyküler biriktiriyorum kurumuş avuçlarımda
gerisi hiçbir iklime sığmayan bir cehennem mavisi
akdenize hiç!

başlarındaki örtüye kan damlar bacak aralarından
gömülmüşüm ben daha ne diyeyim?

tenini tenime çizdiğimden beri
kilometrelerce yalanlanıyorum her çizgisinde tüm yolların
ve her hattında her sınırın
çakıldığım yerdir
ne yazı ne de tura
bu da yazılmamış bir destan olsun tur i sinaya!

sevişmiyorum.
yine yağıyor durmazdan üstüme jiletlerini ilahımsı bir ağız boşluğu
n’etsem..ne’ttiysem olmadı/m.
yağmıyorum