gittin..
ateşin düştüğü yerime çöktüm
ve ufka eprimiş bir bayrak gibi diktiğim gözlerim
soğumamış bir cemreyi aldı orta yerine
alnımda talan edilmiş bir gizyazı;

biliyor, tanıyorum bu tadı
acının ve ayrılığın a n t o l o j i s i dir bu
açık unutulmuş bir yara ağzı...

sen gittin diye yadırgı baktı dünya
utandım;
geceyi nisyan yorganı diye çektim üstüme
ve geyik idollerinden yonttuğum
delişmen çocukluğuma sığındım

oysa;
hangi teline dokunmamıştım ki saçlarının
hangi duldasında bozmadım kuş yuvalarını
teninin..

artık ağlayabiliyorum
-gece yarılarında
siper ediyorum hüzne gençliğimi
ki her çıtırtıda ürperir korkardı
bütün aşık çobanlar gibi..

cılız umutlarla gittiğim metropoller
ve
ömrüme devrilen yağmurlar
zaman zaman çiçek toplamayı özlettiyse
de
ıslattım gözlerimi kanırtırcasına
ve hep bir fırtına bekledim ıssız denizlerde..

bir düşmanın yerini imler şiir;
dediğim
ve ben de acısını sığınak bilen bir şairim
bir duadır vuslata dair
bu derin ve sahipsiz sessizliğim..