Bir bakış
Bir gülüş
Kıvılcımlar saçar yüreğe
Yanar
Dumanı çıkmadan
Bir çift göz
Tutsak alır uykularını
Düşünceler takılır aşk oltasına
Yaşantısı
Sevdiği olur
Onu solur,onu yaşar gün boyu
Hayaller kurar
Yarına dair
…ve

Gökçe kız
Dalıp dalıp gider
Pencere dibinde
Çeşme başında
Beyaz atına binmiş
Adını bile bilmediği
Bıyıkları henüz yeni yeni terleyen
Delikanlıya tutulmuştur
Komşu köyden
Rüstem ağa’nın oğlu
Civan Memettir bu
O’da ilgisiz değildir gökçeye
Bir görüşte çarpılmıştır
Derken
Buluşmalar başlar çay kenarında
Gökçe kız
Oyalı mendil verdi mehmete
Mehmet koynunda saklıyordu
Sır gibi
Yalnız kaldığında kokluyor
Öpüyor
Hayallere dalıyordu

Rüstem ağa
Hanımı
Zeynep kadına
Bu oğlan’ın evlenme çağı geldi
Ona
Şanımıza layık
Hamza ağa’nın kızını alacağım
Diyordu
Zeynep kadın da
Sen bilirsin beğ
Diye cevaplıyordu
Akşam
Memet’e konuyu açtı
Rüstem ağa
Memet kükredi
Ben evlenmek istemiyorum
Ama gaddar Rüstem dinler mi
Karar verilmiştir
İtiraz istemem
Dedi

Haber çabuk yayıldı
Gökçe kız memedin nişanını duydu
Buluştular dere kenarında
Göz yaşları sel oldu aktı
Çaresizdi
Seven iki yürek
Aradan bir ay geçti
Gökçe kız yataklara düştü
Elif ana
Kızının avuçlarının içinde
Eridiğine şahit oluyordu
Nedir Gökçem
Nedir senin bu derdin
Diyor ağlıyor, ağlıyordu

Gelin alayı geçiyordu
Gökçenin evinin önünden
Davul zurna eşliğinde
Gökçe anasına
Ana beni pencere götür diyordu
Annesi göz yaşları içinde
Kucaklayıp kızını götürdü pencereye
Bu
Mehmet’e gelen gelindi
Gökçe yutkundu
Anne beni yatağıma götür dedi
Gökçenin elindeki beyaz mendil
Öksüre, öksüre
Kıp kırmızı olmuştu
O kara gözlerini annesine çevirdi
Gız ana
Neydi benim suçum
Diyebildi

Bir çığlık
Bir figan yükseldi
Garip Mustan’ın evinden
Biraz sonra
Sala sesleri yükselirken
Köyün minarelerinden
Memet, Gökçe’nin öldüğünü
Duyuyordu
Defnedilirken gökçe
O’da mezarlığın bir köşesinden
Onu izliyordu
Herkes gittikten sora
Mezar başına gelen Memet
Vedalaşırken
Bekle kömür gözlüm
Yakında bende geleceğim diyordu
Mehmet’i
Mezarlıktan ayrıldıktan sonra
Hiç kimse görmedi

İşte böyle dostlar
Bir lahza bir an
Kime kaldı ki bu han
Şöyle diyordu bir şarkıda şair
“Dünya’da ölümden başkası yalan”

Sadık Dağdeviren
Aşık Lüzumsuz