yüreğim iyice daraldı yine ;
anne şevkatinin terkettiği sokak çocukları’nın,
umutsuzlugu üzerine örttüğü, bu şehire sığamıyorum artık.
yanlızlığı anlatmak imkansız , anlatabilsemde anlayan olurmu bilmiyorum.
neden bozuluyor nefes alışlarımın ritmi ?
ölmek gibi birşey değil bu hisler. yaşamak gibi hiç değil.
olmayışlarını yorgan yapsam üstüme ısınırmıyım bilmiyorum.
ama parmak uçlarıma kadar üsüdüğümü hissedebiliyorum.
bir sonraki evre ölmekken... ölmeyi bile bereceremiyorum.
bu yolların sonu yok !
gidişlerim... aynı ölüm çölüne fırlatıyor bedenimi.
yeniden doğsam diyorum, yeniden doğsam, yine sana çıkar yollarım.
yüreğimin buz tutmuş köşelerinde yokluğunu ısıtıyorum.
sigaramın sıcaklığını içime sen diye çekiyorum
sen hala gelmemekte direniyormusun ?
çocuk gibi bekliyorum...
sevinç gibi bekliyorum...
umut gibi bekliyorum...
özgürlük gibi bekliyorum...
yağmur gibi bekliyorum...
son nefes gibi bekliyorum...
ölüm gibi bekliyorum...
sen hala gelmemekte direniyormusun ?