Gece birazdan çökecek bağrıma bağrıma
Yaralı bir martı sığınacak koynuma
canı saksıya gömülü bir gül
sütü kesilmiş bir ceylan süzülecek ay ışığına
ve sen yine gelmeyeceksin
ezan sesinde sabah olacak
bülbüller bana seni yana yakıla soracak
yine sıyrılıp çıkamayacaksın kendinden
gök kuşağına takılıp kalacaksın
oysa benim maviye sürgündür kalbim



En ulvi yaşam kaynağım sendin sevgili
yürekte ateş, gözde fer
ve içimde saklı bir dua gibiydin
selamsız, sabahsız bir anda çekip gittin
diyemedim diyemedim gitme diyemedim
Haydi savur zulandaki tüm jiletin kaplı küfürleri
Cam bardakları kır, atlas perdeleri parçala
Ve olanca gücünle aşka bir tekme vur
Yok hayır boşuna yanma
Haliç de sevdalar arıyan o martı koynumda öldü.
Anla artık…Anla… anla..anla..!
Ah anlama..!





Ölürüm kahrımdan
Ölürüm de kimse tutmaz yasım
Bu son şiiri ölmeden bir nefes önce Güneşe yaktım
Bir yıldız gülü gibi parçaları uçuştu semada
Her yan derin bir hicran,
her yan güle dökülen kan
Mehtap ağladı
Gece ağladı
Sevda ağladı
Ah bir sen vardın gözleri serap kapısı
Gözleri mahşere aşk, mahşere tufan




Yürek ateşe koşan dilsiz bir can
Bilir misin dün sen uyurken iki şiir öldürdüm
Nasıl dayandım yokluğuna bir bilsen nasıl
Hangi düşlerin dert ortağıydın be gülüm
Şimdi dışarıda deli bir fırtına var.
Sokak lambaları korku ve telaş içinde
ah laf anlamaz kalbim, kimbilir şimdi nerelerde
Tanrım ! İnsan ölürken bile bu coşku, bu heyecan niye ?





Gözlerinden öperim. De ki;
Galata, Pier Loti, Kız Kulesi
Ve şuramda kıpır kıpır eden sen...sen sevgili
Bir gün olur ya karşılaşırsak dalgalı bir havada,
Islak yüreğini yağmurlara aç
ben Ihlamur yapraklarına düşen sessiz bir damlayım
Usulca kokla, çek içine , daha daha içine
ah sar sarmala beni
Parmak uçlarınla dokun,öp utangaç yanağımdan
Ve gülümse ;umuda kanat çırpan tüm kuşlara
Haydi şimdi sil o mahzun gözlerini,
yaralı martılara kıyamam, anlasana
Bir can ne ki, bin canım olsa verirdim
sana
ve yüreği sevdam kokulu İstanbul’a


...