Yalanlar uyduruyorum kendime
sadece bana zarar veren..



Her sabah işe giderken mutluymuş rolü oynamak için
çekmecemde sakladığım
en güzel maskemi takıyorum
süsleniyor
kırmızı rujuma gülümsüyorum.



Adımlarımın topuklu sızısı ciğerlerimde
öylece seriliyorum yollara.



İşten dönüşüm
kimsenin içinde hissedemediği bir hüzün bulutuna sarılarak oluyor.
Üşümemenin sevinci var omuzlarımda
bir zamanlar içimi titreten arzularımı
evimin basamaklarına gömeli uzun zaman oldu.



Kapıyı açmam
kelimelerimi dilimin ucuna gömmekten daha uzun sürüyor hep
çıkarıyorum maskemi
atıyorum salonun ortasına
kendimi çıkarmanın ferahlığı
sarmalıyor kirpiklerimin donmuş sarkıklarını
usul, usul eriyor
koşarak yatağımın üstüne atıyorum yalnızlığımı
odamın başucuna saklanan
kâhırlı yastığım kucaklıyor siyah saçlarımı..



Abajuru yakıp
aynadan yansıyan kırmızı rujuma bakıyorum
mendili hışımla söker gibi elime alıp
dudaklarımda ki yapmacık gülümsemeyi
yırtar gibi siliyorum yüzümden.
kimsenin bilmediği yalnızlığımı üstüme örtüp
yarı ölüm olan uykunun kollarına bırakıyorum düşlerimi.





Buse DENİZ