Dünya denen şu koca sahnede
Sahnelenenler hep aynı
Demek aşkın doruğunda
Sadece bir an tutunabiliyor insan.



Şimdi ağır uykulardayım
Düşlemekte yasak artık seni
Hayal penceremden bakarken
Yine bir gök gürültüsüyle irkiliyorum.



Kırık dökük
Paramparça .



Atacağım kendimi sokaklara
Islanırken karanlık sokaklarda
Ben yine bir sokak başında oturup
Seni düşüneceğim.



Koca kent yüzün
Gülüşlerin caddeleri
Bir umut diyorum
Belki gülüşür çıplak dudakların son kez
Bir köşe başından
Son kez pembe bulutlar göstermek istiyorum sana.



Yaz yaşlandı biliyorum benim gibi
Yorgundur bakışlarım yorgun dalgalar gibi.
O gün bu gündür
Felek gülenlere katmadı beni
İki elim iki dizimde
Oysa ikimizde bir meyvenin dalıydık
Ben acı sen tatlı.



Şimdi ne koyarsan koy adını
Büyür içimde bu sızı gün be gün
Olur olmaz şeylere üzülürüm
Gözlerime çiviler çakılır
Umutlarıma kurşun.



Sen bana tuzaktın, kandım
Ve yalandın
Gerçek sandım…..