Emektar bir düşman ellerini ovuşturan
Ve de;
Karşı konulmaz bir avuntu yerden yere vuran!
Yetersizim...
Suç bende değil,
Gecelerden akar dönüp duran dünyadan.




Kaç günü kaçırdım
Ne zamandan beri ellerimde bu soğuk mavi
Hani zaman yırtılacaktı kaderimden
Karanlık geleceğin eşiğinde oyalanmadan.
Ve de;
Sönmeye yüz tutmuş korları uyandırmadan.




Zamanı da çelmelemişler duydun mu ey yolcu!
Belirsizlik savurmuş bedenleri yerden yere
Kasıp kavuran bir veba yaşanıyor yüreklerde
Tahammül, mutlak bir boyun eğişin esaretinde.
Oysa; indirseler perdeleri,
ilk heyecanlar gibi, abartılı bir istekle bekleyişte.





Oyunlar oynuyordum eskiden.
Bir ayağımı sekerek,
iki gözümü yumarak.
Ne büyük eğlenceydi kuralları unutup mızıklamak.
Simdilerde koşsam iki ayağımla
Düşüyorum yüzümü parçalarcasına.
Ya da bir gözümle bile baksam,
ihanet halka halka alıyor beni arasına.
Ve de;
Carmıha geriliyor hayallerim,
Gömülüyor asfaltın karasına.