Benim şehrim çok eskidir modernliği altında
Birçok medeniyete beşiklik etmiştir
Buram buram tarih kokar toprağı taşı
Nice sevda türküleri doğmuştur köylerinde
Kara sevdalar konu olmuştur destanlarda

Sen ki kirli ruhunla dil uzatan hayat veren şehre
Diline dolamışsın aşüfte ve yosmaları
Kendi ruhunu tarif ettiğinden bir haber
Görmez kör gözlerin sevgiyle akan nehri
Gamlıyım diyerek dolanma boşa
Arındıramazsın ruhunun pisliğini
Her gün akıttığın timsah gözyaşıyla

Sen yaratmışsın zihninin dört duvarında
Bir günah şehri hayalinde olmasını istediğin gibi
Küllerinde kaybolmuşsun sende Sodom ve Gomorenin
Kendini benzetirken aynalara Anka’ya
Her günahın ardından küllerinden doğmayı ümit ederek

Ayın en parlak doğduğu gecede aç küflü yüreğini
Başla af dilemeye Yaratandan
Belki temizler ruhunu saran fesatlığından
Sende bir gün ekersin sevgi tohumlarını yüreğine
Yeşertirsin koruyabilirsen içindeki asit yağmurlarından

Diline bir yol ver bundan sonra
Her sıfata göre renk değişme bukalemun misali
Yılanlığınla deri attın
Yalan suratın tüm çıplaklığı ile meydanda
Şimdi demir al bu sahilden
Kanmaz gayrı sana akıllanmaz sandığın ben…