Hayat okunmamış bir roman
Bazıları sayfaları karıştırmaktan sararmış
Diğerlerinin ise bakir sayfaları el değmemiş
Benim romanım ise siyah deriye sarılı
Uzanacak eller korksun diye
Ben seninle başladım bu sayfaları karalamaya

Seni anlattım gel gitlerinle
Sana içimde büyütmeye başladığım sevgimi
Sahteliğine aldırmadan karşılık bulma ümidi ile
Gönüllü kanarak her sözüne yazdım sevgimi
Senden önce siyah ve gri olan sayfalar
Seninle beyaza kavuşuyordu

Sevda vahasında sanırken kendimi
Senin yalan çölünde can çekişiyormuşum
Kara kaplı romanım umut olacakken
Hayatımı karartıyormuş yavaş yavaş
Senin adının her harfiyle

Ben seni anlatırken satır satır
Sen beni tüketiyormuşsun hece hece
Bu gün son sayfasını karalıyorum
Sana dair yazacak hiç bir şeyim kalmamış
Ben tek değilmişim senin romanında
Zambaklar ,laleler ve güller arasında bir papatyaymışım

Ben durmadan seni yazarken
Bilmemişim senin sayfalarında kayboluşumu
Sığınmışım gerçek sandığım sevdana
Kanayan yüreğime derman sanarak
Ağaç dalı diye tutunmuşum
Çaresizliğimde senin gibi yılana sarılmışım

Mutluluğu huzuru yazmaya çalışırken
Sayfalarımın kara lekesi oldun
Hala yazıyorum mürekkebim bitti
Sayfalara dökülen damarımdaki kan
Yavaş yavaş bitiriyorsun beni
Ben ise bıkmadan hala yazıyorum seni ....