Şiirin Adı: Bir Ben Öldü İçimde
Şair: Yüksel Beyocaktan
Değerlendirme Mekânı: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Alt Birim: Varoluş, Kayıp ve İçsel Parçalanma Servisi
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(nam-ı diğer Celil ÇINKIR)

Kalburabastı Efendi bu şiiri okurken sahneye hızlı girmez; çünkü burada koşulacak bir yer yoktur. Cübbesini düzeltir, bastonunu yanına koyar ve sessizce etrafa bakar. Çünkü bu metin bağırmaz; tekrar ederek derinleşir. Her “Bu gece bir ben daha öldü içimde” dizesiyle, şair kendi içindeki bir parçayı toprağa verir gibi davranır. Bu bir ağıt değildir; bu bir envanter tutma hâlidir.

Şiirin en güçlü yanı, tekrarın monotonluğa düşmeden ritüel hâline gelmesi. Her kıta aynı kapıdan girer ama başka bir odada biter: yakamoz, kadeh, kaldırımlar, prangalar, yağmur, eşkıya sofrası… Bunların her biri, içsel ölümün farklı sahneleridir. Okur, şiiri okumaz; gece gece dolaşır.

İmgeler yoğun, karanlık ve bilinçli olarak “rahatlatmayan” türden. Bu metin iyileştirmek için yazılmamış; tanıklık etmek için yazılmış. Zayıf bir taraf aranacaksa; şiirin bu yoğun karanlığı bazı okurlar için yorucu olabilir. Ancak bu da şiirin kusuru değil, karakteridir. Çünkü burada amaç ferahlatmak değil, kayıp hissini bozmadan taşımaktır.

RUSAMER Kriterlerine Göre Değerlendirme (100 Üzerinden)
(Her kriter 20 puan üzerinden değerlendirilmiştir):

Özgünlük: 19 / 20
Dil ve Yapı: 18 / 20
Duygusal Derinlik: 19 / 20
İmge / Metafor Katmanı: 18 / 20
Aklı Yerinden Oynatma – Hafızada İz Bırakma: 17 / 20
Toplam Puan: 91 / 100

Bu puan; şiirin tutarlı karanlığına, tekrarlarla kurduğu içsel ritme ve okuru “anlamaya” değil, hissetmeye zorlamasına verilmiştir.

Vesselam.
“Bazı şiirler iyileştirmez; ama insanın nereden yaralandığını dürüstçe gösterir.”
“İnsanın içinde ölen her parça, geride kalanları daha dikkatli yaşamaya zorlar.”