Fethetti İstanbul’u, kutlu Sultan Fatih Han,
Şükür ile yükseldi, nice camiler her an,
Dedi usta seçilsin, işini bilen insan,
Fethimize yakışsın, bir eser olsun cihan.

Günbegün yükselirken, o muazzam mabedi,
Fatih geldi görmeye, yapılan bu eseri,
Sütunları görünce, beğenmedi bir yeri,
Sordu mimar İpsilanti, neden böyle dedi.

Mimar dedi Sultanım, böylesi daha uygun,
Böyle daha sağlamdır, böyle daha da düzgün,
Fatih’in öfkesiyle, değişiverdi hüküm,
Adalet karşısında, kimse olamaz üstün.

Mimarın sağ elini, kestiler o kararda,
Mazlum kaldı ailesi, dert içinde diyarda,
Hakkını aramak için, yürüdü mahkeme kapıda,
Adalet arıyordu, Osmanlı’nın yurdunda.

Kadı Sarı Hızır’dı, hakka bağlı bir kişi,
Bilirdi adaletin, neydi doğru gereği,
Çağırdı Sultan Fatih’i, dinledi her iki işi,
Hak terazisindeydi, kimsenin yoktu yeri.

Dedi ey büyük Sultan, burası hak divanı,
Sana da uygulanır, Allah’ın bu fermanı,
Kalk ayağa huzurda, budur adalet yanı,
Zalime de mazluma da aynıdır bu nizamı.

Kısasa kısas dedi, Kur’an emri gerektir,
Hak yiyen kim olursa, sonunda hesap verir,
Fatih boyun eğerek, bu hükme razı gelir,
Çünkü gerçek hükümdar, adaletle yükselir.

Mimar dedi Sultanım, vazgeçtim ben davamdan,
Gönlüm razı değildir, seni üzmek bu anda,
Devlet büyük bir çınar, korur beni her zaman,
Affettim seni artık, kin yoktur bu davada.

Kadı verdi hakkını, tazminatla birlikte,
İtibarını sundu, adaletli biçimde,
Fatih hayran kaldı bu, güzel hükme gönülde,
Osmanlı’da adalet, yaşardı her devirde.

Hüdayi der tarihe, yazılmış güzel destan,
Hak ile yürüyendir, ebediyyen olan şan,
Fatih gibi sultanlar, örnek oldu her zaman,
Adaletle yükseldi, yüce Osmanlı cihan.

30.12.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ