şemsiyesiz gezdim ruhunda
yalınayak koştum caddelerini

köprülerinde avazım çıktığı kadar
haykırdım sevgimi

peçete kullanmadım öpüşürken
parfüm sıkmadım sevişirken

biz makyajsız boşalttık özümüzü
BİZ olurken

annem olsaydı da deseydi;
"kalbinle değil, beyninle sev kızım", diye
ne annem ne de beynim yokki
kalbim vardı sadece,
ben de onu verdim sade’ ce


çatal bıçak kuralı yoktu masamızın
besmelesiz oturmadık hiçbir sofraya

bardağımız hep yarıya kadar doluydu
midemizden önce
ruhumuzu doyurmak tek tutkumuzdu


isyan etmeden baktık dipsiz kuyulara
ipimizi kimseye dolamadan indik karanlıklara

el ele tutuşunca geçiyordu tüm yaralarımız
sancılarımız diniyordu
karışınca birbirine yazgımız


Babam olsaydı da deseydi;
"aynı kutuplar iter birbirini, geri dur kızım",diye
ne babam vardı
nede zıt düştüğümüz bir yön birbirine
nasıl iterdim onu söylesene

koparmadan kokladım tüm güllerini
buselerden taclara boğdum
kimselerin iz süremediği unutulmuş eklemlerini

ensesindeki gül demetini
diz kapaklarındaki yasemini
yudum yudum içime işledim
cennetten bir bahçe indiren nefesini

Onu sevmek
kokusuyla yağmurda
toprağı ciğerime çekmek gibi

Onu öpmek
denizin dibinde soluk soluğa
ayağımı kuma gömmekti

şimdi nefesim gitti
Sevmiyorum Ben/Sen/Siz/liğimi

biri olsaydı da deseydi;
"toprak yağmurla güzel kokar, ayrılmasınlar" diye
kimsem yokki
yağmur duama amin deyip
toprağa gömebilecek beni

Gülşen Mavi