suzanna,

çocukluğumun deli dolu pervasız kızı
rüyalarımdaki kışkırtıcı gülümsemelerin sarışını
güneşin bakışlarına üflediği ateş gözlüm


yaşamın sinsice ağlarını ördüğü kırık bir akşam üzeri
hatıraların tortusunda gördüm solgun


yüreğimin uçurumlarına sarkıttığın
salkım söğüt küheylan yelesi saçların
yıldızlardan beyazlar çalmış


zambaklara göz kırpan kirpiklerin neden ekin bozuğu
gözlerinin yamaçlarında terleyen çiğdemler kaybolmuş
insafsız faylar parsellemiş yanaklarının vadisini


yıllar nazik bedeninin yavuz hırsızları olmuş
her şeyi insafsızca götürmüşler acımadan


dağılmışsın
hırpalanmış talan edilmişsin
nadide parçalar misali


belli ki zaman hoyrat davranmış
duygularının mağrurluğunda taç giymiş anlına çizgiler tünemiş
harabe ahvalin bağ bozumu san ki
bir o kadar solgunsun hazan yapraklarına inat


ne oldu sana suzanna
zihnimin kıvrımlarına
hoyrat kokularını işlediğim goncalar nerde


kim geçti yüreğindeki
rüzgar esintisi efil duygularının üzerinden


nazik ruhunun atlaslara sarılı derundeliği çiğnenmiş
körpe tebessümlerin kaybolmuş
gizemli endamın bir gölge gibi ardında


keşke seni görmeseydim
hüzünlü bir sonbahar akşamında


çocukluğumun kaldırım taşlarında kalsaydı resmin
hep eski günleri düşleseydim sana ulaşamadan


yıkıldım kasvetli bir karşılaşmanın ilk dönemecinde
tarumar edilmiş ahvalinin enkazında kahroldum


ıslandı el değmemiş düşlerim hayal kırıklıklarımda
sırılsıklamım yüreğime yağan şaşkınlıklardan


bahtından çok daha derbederim
bir o kadar tükenmiş


yeniden maziye geri dön suzanna
ne olur yıllar öncesindeki seni geri ver


haydi çocukluğuma git ki ayağa kalkayım