vuslat yolunda yitirdim bir gün seni
kasımın en sert rüzgarları esti
dalgalarda coştu yüreğim, savruldu
vuslat yolunda yitirdim bir gün seni

gülüşün ısıtmıyordu bu defa
yoruyordu bakışların aşkımı
imkansızlıkların yoruyordu bu defa
kasımın en sert rüzgarları esti
vuslat yolunda yitirdim bir gün seni

gözlerin yine aynıydı
haylaz bir çocuk gibi kaçıyordu gözlerimden
bilinmez yaptığı hatayı anlamış mıydı
koyu bir yalnızlık bedenimi sarıverdi
yitiriyordum bir bir maziyi
tıpkı vuslata gelirken yitirdiğim sen gibi

suyun azizliğini anlayabilir mi kendisi?
ihtiyaç duyar mı ateş gibi ?
yanıp kavrulurken kaderin pençesinde
kolay mıdır unutmak,ah unutmak
şu çözülmemiş diyarların efsunu
sönmeyen ateşin yansıması olan unutmak!

sevmek bir küçük kızın dokunulmamış duygularıdır
ne söylese anlamaz kimisi
inanmak bu kadar mı güçtür saflığına gözyaşlarının
sanki farklı mıdır tadı çektiği acının?
inanmayan gözleriniz kahrederken temiz bir yüreği
güler miydi yüzleriniz yerinde oluverseydiniz?

vuslat yolunda yitirdim bir gün seni
tıpkı çocuksu hayallerim gibi
kasımın en sert rüzgarları esti
yüzümden süzülen yaşlar bile buna direnemedi!

vuslat yolunda yitirdim bir gün seni
kalbim gibi...