Gazneli Mahmut’tu adalet eri,
Divanda dinlerdi gelen haberleri.
Bir adam geldi de dedi: "Sultanım,
Bir asker bozuyor benim düzenimi."

Dedi ki Sultan: "Sakın korkma benden,
Haberi olunca sorarım hemen.
Suçluysa cezası verilir ona,
Adalet ayrılmaz doğru yoldan."

Üç gün sarayında bekledi haber,
Geldi sonunda o beklenen sefer.
Askerler sardılar suçlu kişiyi,
Sultan’ın emriyle durdu mesele.

Dedi: "Işıkları söndürün önce,
Kimse görmesin ki yanlış bir işte.
Hakkın terazisi şaşmasın asla,
Zalimlik kalmasın benim ülkemde."

Sonra kandilleri yaktırdı Sultan,
Baktı suçlu kimdir, şaşırdı o an.
Dedi: "Allah için söyleyin bana,
Bu nasıl cesaret, bu nasıl isyan?"

Diz çöktü Rabbine dua eyledi,
Kalbinde korkuyla niyaz eyledi.
"Ya benim oğlumsa?" diye düşündü,
Vicdanı sızladı, gözyaşı döktü.

Üç gündür aç idi, yorgundu bedeni,
Bekledi sabırla adalet gününü.
Yemeğini yedi şükür içinde,
Sonra secde etti Rabbine yine.

Dedi: "Bir hükümdar adil olmalı,
Yakını olsa da hakkı bulmalı.
Kul hakkı taşıyan rahat uyumaz,
Hak terazisinde hesap vermeli."

Hüdayî der, ibret alın bu sözden,
Adalet yükseltir insanı özden.
Allah korkusu olan şaşmaz haktan,
Güzel iz bırakır geçen hayattan.


17.10.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
GTC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ