... Adı Ela’ydı.


Dağılırdı incecik saçları rüzgarda,
Dudağına sisli bir şarkı düşerdi.
Sesinde bir serçe üşürdü.
Güldü mü sonbahar gibi gülerdi.


... Adı Ela’ydı.


Adını sararmış yapraklara ezberletirdim,
Her iç çekişte.
Adı Ela’ydı, yüzü güzel değildi.
Güzel olan ne varsa, hepsinden birazdı işte.


... Adı Ela’ydı.


Denizaşırı maviydi bakışları,
Bahar gibi bakardı.
Kovardı kışları.


Kıpkızıl ufka doğru yürürdü,
Ardında yelkovan kuşları.


... Adı Ela’ydı.


Mavi pilot kalemle yazardım isminin baş harfini.
Aylardan hazan, mevsimlerden eylüldü.
Ela; içimdeki yangın değil,
İçimdeki yangından geriye kalan küldü.


Ela; ateş değil, kor değil, köz değil.
Ela; ateşte açan masum bir güldü.


... Adı Ela’ydı.


Hangi yanından baksan aşktı.
Onsuz yaşanmaz derken;
Ağustosun son günüydü giderken.


... Adı Ela’ydı.


Ezberlediğim en güzel şiir oluyordu gözleri birden,
Bana bakıyordu bir şehrin tepesinden.
Bugün yine efkar sarmış başını,
Susunca anladım sesinden.


... Adı Ela’ydı.


Ne çok severdim onun geçtiği yollara,
Bir boncuk gibi tane tane dökülmeyi.
Ve nedense yaşamak sayardım,
Vadem dolduğunda avuçlarının içine gömülmeyi.


... Adı Ela’ydı.


Yıldızlar onun gibi ışırdı,
Irmaklar onun adını çağrışırdı.
Herşey Ela’ya benzerdi.
Güneşin eşi oydu,
Rüzgarın dengi de.


... Adı Ela’ydı,
Gözlerinin rengi de...