Söz yok, kelam yok, ses yok,
Sessiz rengarenk bir kır, hiçbir şey yok.
Bir sen varsın tek bir papatya başka hayat yok,
Kayboldu ruhum, sen oldun sonum başka son yok.

Dünya dert tarlası, huzur mahşerlik bohçası,
Sevgi kadim, ebedi ve rahmani.
Berrak bir suyun taze nazik yoncası,
Baktın mı bir nur, bir şafak, bir özlemdir gözleri.

Narın mı cehnnemin, zor olacak bu rahmette,
Yoksa hüznün mü dar eder bu dünyayı gurbette?
Hayat zahir, kısa bir rüya misali fani,
Ne kaldı ki? Kim oldu ebedi, nerde hani?

Ufuklarda hayaller, yellerde zaman batıyor,
Enharı kahra boğmuş, en derinde firak akıyor.
Lütuf mu, merhamet mi yoksa haşyet mi bakıyor?
Gönül nuru aydınlatırken yolumu, seni mi arıyor?

Peygamber ocağında yandığım zaman,
Eyüp sabrında erdiğim zaman,
Musa asasına dayandığım zaman,
Muştula gönlüne artık gelmiştir visale zaman.

Gel desem zor mu ebedi alemden yolculuk?
Rabbi Rahimine erdiysen yok sana acziyet korkuluk.
Nedir çekincen ruhunu mu aldı yorgunluk?
Yine gözlerinde kayboluyorum.....

Osman YILDIRIM
02/EKİM/2012