bizim sokağın mutluluk perisi
ilk akşamdan geçmiş içi
kötü yola düşer
sapla saman karışır dağınık saçlarında
kaçarken
gerçeğin topuk dikeninden


dev bir karanlığı bağrına basıp
sabaha yüz süren güneş
kendi gölgesinde tökezler
uçuruma düşer ayakları
ve taklitçi bukalemun dönüşüm saati
yılanın dili zehrine karışık


ki; düşlerimin
tenime bandırıldığı zamanlar
us’um kavga
benlik savaşçısı
keskin kılıç keser göbek bağımı
hayalle gerçek arası
minik kelebeğin
kozadan çıkış kavgası

ve
yalan/dolan
kavgadan gök çöker üstüme
kan revan içinde yorganını
can çekişir gerçekler
meleğin kanat çırpışında
ezan tınısına yükselir arş
tutunup koşarken benliğime canhıraş


sabah kahvaltısında bölünen
üstü buğulu
susamlı simit gibi
dağılır taneleri güne
ve her bükün de bin pişmanlık

yeniden küllerinden toplayıp karanlığı
kireç taşı döker kaçan düne
gün/aydın




Ümmü AŞCI
(üma)