BERFİN
Yalnızlık çökerken gecelerime
kimsesiz gecelerimde sevmişim seni


can bellemişim seni
canan bellemişim

omuzlarımda hayatın ağırlığı geziniyorken sevmişim seni
dipsiz kör kuyularda kaybolmuşken
ve katran karasıyken gecelerim
yar bilmişim seni
yaren bilmişim

yalnızlık çökerken gecelerime
yüreğimin öksüz bir çocuk gibi kaldırımlarda voltalar attığı bir zamanı sevmişim seni
sis kaplarken sokakları şehrin

uzanacak dal bilmişim seni

bir gece kimsesiz bir çocuk gibiyken ben
yaralıyken yüreğim
ve kanıyorken yaralarım
sessizce kuruldun başucuma
usul usul sardın yaralarımı
küme küme dertler göçtü içimden
bir denizin dalgası gibi serinlettin yüreğimin kıyılarını yar.

sevmek denizleri kucaklamaktır
ıslanmaktır köpüklerinde bir denizin

kanatlanıp uçmak gibi gökyüzüne bir serçe kuşu gibi

seni öyle sevmişim işte
kucaklar gibi denizi
bir serçenin kanatlarından tutar gibi
göçüp mutluluklara

berfin
hüzün tanesidir gözlerin
içinde küme küme dertlerin
söyle
neyin var senin?

bazen sessizleşir konuşmazsın
gülmez hiç gözlerin
gözlerin ağlamaya meyilli

bir yağmur bulutu gibi yağar
her ağladığında
hüzünbuğulu gözlerin içimi parçalar
ağlama
hep yüzün gülsün

utanma gözyaşlarından

bırak bir nehir gibi aksın

sen utanma

seni böyle ağlatanlar utansın