Güpegündüz düş gibi, beyaz bir at kapımda,
İçimdeki çocuğa kuyruğunu sallıyor;
Süslü koşumlarıyla sanki Hünkar biniti,
Ne var ki adım atsa, ön sağı topallıyor...


Ağzına şeker sunup okşadım yelesini
Ve dindirmek istedim ukdemin çilesini;
Eğilip inceledim aksayan ön bacağı,
Batkınından kurtardım nalı düşmüş toynağı.


On diş sarmısak dövüp em sürdüm beresine,
Rahatlamıştır deyip gülümserken o da ne !?..
Toynağın oyuğundan uç verdi can pençesi,
At gitgide parslaştı, günün kor bilmecesi...


Evet, öyle olsa da, mantık buna bigane,
Ya temelli çıldırdım, ya da sanrım divane;
Bu aykırı durumda ben kendimi unuttum,
İçimdeki çocuğu ıslık çalıp avuttum...


Devasa cüssesiyle alt tarafı bir kedi,
Ellerimi yalayıp önce korkumu yedi;
Anladım ki, düş atı hayalimle sürüşmüş,
Vahşi atalarının ongununa dönüşmüş.


O, pars endam koşarken özgürlük soluyacak,
Yükünü sıfırlayıp kalıbına dolacak
Ve azim ormanının hükümdarı olacak;
Sonra, pars taylaşmaya başlayacak nasılsa,
Etcillikten bıkacak genetik doğasınca.


Düşündüm : At parslaştı, pars taylaşsa ne olur ?!
Balacan masum bilinç, iç dizginden kurtulur,
Fıtratıyla münasip öz anlamını bulur.


Düş gücünü sınamak, böyle bir şey, ey Bilge !
Denemesi kolay da, ışık yoksa, yok gölge.
Meramının mizanı, söylemine Sırat’sın,
Kıssadan hisse bu ya, varsayalım, o at’sın !..