Nasıl anlatsam bilmem ki?
Rüya değil, sanki gerçekti…

Bir kadın vardı,
Sana yakın,
Bana uzaktı…

Bir falcı
Ya da
Bir büyücünün kapısında,
Ondan medet umuyordu…
Önünde diz çökmüş,
Pür dikkat onu dinliyordu…

Seninle ilgili her şeyi,
Ondan öğreniyordu.
Öğrendikçe öfkeleniyor,
Öfkelendikçe,
Nefreti artıyordu.
Her aldığı cevapta,
İntikam alma,
Hırsıyla yanıp, tutuşuyordu…

Bağıra bağıra,
Seni istediğini söylüyordu…

Falcıda
Beyaz bir kağıda
Yazdıkça yazıyordu.
Her yazışında
Senin, elini kolunu bağlıyordu..

Eyvahh!!!

Seni bir kuyuya,
O kuyunun karanlığına
Mahkum ediyorlardı…

İplerin artık
O kadının elindeydi.
Oynamaya başlamıştı,
Bir kukla misali,
Seninle istediği gibi…

Kulağıma
Biri ya da birileri
“Uyar onu”
“Kurtar onu” diye
Fısıldıyordu…

“Nasıl?” demeye kalmadı
Bir an da seni buldum karşımda…
Yüzün belirsizdi,
Karanlıklar içinde…
Elimdeki meşaleyle
Aydınlatınca,
Karanlığını…
Ellerini uzattın bana,
Tut ellerimi,
Bırakma dercesine…
Tutmak için uzandığımda
Sana yakın
Bana uzak olan, o kadın
Engel oldu,
Sana da,
Bana da…

Uyarmak için,
Yazıyorum bu satırları
İnanmak ya da
İnanmamak sana bağlı…
Çaresi de;
Sen de
Ve
Sana yakın,
Bana uzak olan
O kadında saklı….

//Asi Armes //