bu kasabanın papirüslere dökülmemiş
efsanesine önsöz gözlerinden dökülen sevinçler
masalı bu sevda...

adının gectiği her paragrafta
sesiz harflerin dibine seviç serpiyorum

gökyüzüne tırmanıyorum bu dağın böğründen
bir parca sen sürüyorum mavilerin bulutlandığı yere

gözlerinden sevinçler kaldırıp
yıldızlara dokunuyorum sihirli değnek misali azıçık

göksuyu kucaklayıp yakamozlara şöyle bir bakışını
dolunaya yüzündeki gülüşü serpiyorum

geceye birazcık kokun sürüyorum
sen oluyor bu kasaba

dünyam sen...

hayallerim
envayi çeşit düşlerim kipriklerimde asılı öylece
bu kasabanın patikaları kaf dağına yol oluyor masalı sen

baharlar diziliyor
avuçlarımın düş kırıntıları sapağına
çiçek çiçek oluyorda cennetim irem bağım sen

şafak vakti şebnem misali tutunurum çeperine
bahçemde güller hep sen diye...

yastığıma sinmiş kokunu
birde avuçlarımda saklı sıcağını öpüyorum

bozuyorum gizlice tövbesiz yeminimi
öpüyorum soğuk duvarların ruhunda gölgeni sen diye...

Hasan ODABAŞI