Yağmurdan kaçma, yağmur gücenmesin
düşeni ayağa kaldır ki şair incinmesin!..

I

Upuzun uzanırdık raylara, trenler içimizden geçerdi
sonra şehirler yenilir, cinayetler başlar,
biz neresinden tutunsak orasından kanardı hayat...

Bırak sadece senin kanını döksünler Berivan!
bizim, yenilmeyeceğimiz aşk
boğulmayacağımız deniz
hiçbir yalnızlık yoktur kalabalıklaşmayacağımız!..

II

Adına tutunurum gecenin cehenneminde;
’sokaklar bir yara gibi yürüdükçe kanardı’...
herkes birbirinin rendesine sürterken hayatını,
gözlerinde uçurum taşırdı sancılı pavyon kadınları
’şehvet ve telaş’ içinde...

Evet, ’sokaklar bir yara gibi, yürüdükçe kanardı’
saçlarından tutularak sürüklenen
alkolün dibine vurmuş bir kadının
çığlıklarında boğuluyor düşüncem;
’ lan orospu çocuğu yaşamak istiyorum’ diyor,
hayatını, anlamını gasp eden sözde delikanlıya...

Bir cinayet gibi geçtim hayatlardan,
aklımda filizlenen adın;
yazacak ne kalmıştır artık
Yorgun bir hazan üşüyorken içimde.

Uzak uzaklaşır, yakın yakınlığıyla uzak
yalnızlık yalınlığıyla, yalnızlığıyla yalnızdır!

III

İnsanların içine inilen merdivende bildim cehennemi!
acı, kahır ve yalnızlık
yeşilim yok, ağrım çok Berivan
sana bu ağrıyla sesleniyorum
üşüyorum ellerin-
düşüyorum saçların yok
umudum yok
rakım yok, cigaram bitmiş

Dağılıp gideceğim
toplasan ne kadarı mı toplayabilirsin
kalıcı kanıtıyım faili meçhul cinayetlerin...

Silinmeyeceğim
silinmeyeceğim!..

IV

İnsanın küresel yalnızlığında
bunlar bir hayat bilgisinin yara izleridir
küçümseme Berivan...

V

Berivan, benzersiz kederlerin iniltisi
rutubetli bir aşkın rehinesi
kimsesiz bir yara
duvara ters asılmış bir resimdi o...

Berivan, ’ismini vermek istemeyen izleyici’
trajedilerin başrol oyuncusu
İstanbul’un ortasında boş bir rakı kadehi
başkalarının sarhoşluğu
sularından dışlanmış bir balıktı o...
şarkı söylerdi peşinden koştuğu gitmelerin ardından

Berivan, en riskli hayallerin kadını!
saçlarında koşardı rüzgar
hiç yağmamış yağmur
ıslanmamış bir yağmurluktu o...
bir gece Taksim’de ölü bulundu, ardında hiçbir ipucu bırakmadan!..

VI

Koynunda çırılçıplak yattığım son orospudur bu şehir...
yüzünüzün yedek parçası yok;
yüzünüzü bir akşamın karanlık yüzüyle değiştirin!

VII

Bir kalbiniz vardır oysa, hep severek kanattığınız
kaburgadan kırılmış umutlarınız
ve ilk bahar da yaprak döken çığlık-çığlığa bir aşkınız...

Mahçup bir yüzünüz vardır, her şeye tanık simsiyah aynalarda
ihanetin soğukluğunda buz tutan elleriniz, rakı kokan sözcükleriniz
ve bir hüznünüz şiirlere şiirlere emzirdiğiniz..

Elbette bir ömrünüz vardır acıyla irkildiğiniz
ve zamanın çarmıhında acıtarak eskittiğiniz..

/ Herkesin bir vicdanı vardır,
dokunaklı bir ezan sesinde ikiye bölünen..
ve herkesin bir yarası yüreğinin avlusunda
kimselere kimselere göstermediği!../


Birdal ERDOĞMUŞ -