Bir kötü kadın varmış Edirne’de,
Hasan Sezai dergâhı yöresinde.
Günahından dönüp tövbe etmiş de,
Hakka yönelmişti temiz kalbiyle.

Kötü niyetliler rahat vermedi,
O kadını bir gün olsun sevmedi.
Kadın gelip Veli’ye arz eyledi,
Bana bir yer verin kalayım diye.

Dergâhın kuytu bir köşesinde,
İbadetle geçti bütün günleri.
Fitneciler yine durmadı boşta,
Attılar iftira büyük Veli’ye.

Bir gece astılar geyik boynuzu,
Dert etmedi Sezai sabırla onu.
Aldırdı dergâha gelen boynuzu,
Duyuldu bu hâl hep Edirne’de.

Uyuz hastalığı sardı şehri de,
İftira edenler düştü derde de.
Başkalarına hiç geçmedi yine,
Çare bulamadı dertliler ona.

Hasan Sezai dayanmadı derde,
Kılık değiştirip vardı onlara.
Dedi ilacınız Veli yanında,
Gidin o kapıya şifa bulmaya.

Dergâhın önüne halk gelip doldu,
Çare için herkes ona yöneldi.
Geyik boynuzundan verdi bir parça,
Şifa buldu nice dertli insan da.

Hüdayî der: sabır zafer getirir,
Hak yolunda olan rahmete erer.
Velilerin duası dert giderir,
İbret olsun bize bu güzel hikâye.


17.07.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ