//Sığındığımız çınar gölgesinde sen varsan?
Sebepsizce git, dönme; Allah yoluna yarsan//



Geceler sırdaşımken, yâdıma düşen yârim!
Kapım açık, Elif’i yüreğine yazarsan!
Şükür taat’ların da, Rable buluşan yârim!
Tövbelerle arınmış, kutsanmış aşka ar’san.
Sebepsizce git, dönme; Allah yoluna yarsan.

Umut ekme “Çek ve git!”, hatıralarda yansın.
Çekip giderken gece, gün hicrana dayansın.
Boş ver âlemi, gönül; kime kanarsa kansın.
Köhne aşk defterinin oyununda sen zarsan?
Sebepsizce git, dönme; Allah yoluna yarsan.

Düşünceni sürgün et, an Allah’ı hep zikret.
Süzülsün yanağından, iki damla yaş, şükret.
Gözümün içine bak, kalmasın us’da, Fikret.
Karabasan düşleri, sükûtla hayra yorsan!
Sebepsizce git, dönme; Allah yoluna yarsan.

Çisil, çisil düşerken, yağmur kirpiklerime.
Buz gibi bir ayrılık, girsin iliklerime.
Güz günü gittiğimi, söyle sevdiklerime.
Zemheriye inatla, yüreğe düşen karsan!
Sebepsizce git, dönme; Allah yoluna yarsan.

Geç kalmış tövbelerin, kabulü olur mu ki?
Uykusuz gecelerin, sabahı bulur mu ki?
Cenderedeki aşkın, sahi kurtulur mu ki?
Kollarını uzatıp hep; sorgusuzca sarsan!
Sebepsizce git, dönme; Allah yoluna yarsan.



Ahmet Yağız ALTUNEL
12 Haziran 2012-Seydişehir/Konya