Çölde ağaçlar,dalı yenik,tepesinde umut yeşil.
Akıl hep alçak dallardaki tomurcuklarda.
Yetişen yer,yetiştiğini.
İçim ağlamak dolu çöle,
Doyasıya.

Rivayete tutundu umutlar.
Kuru yapraklar gibi ufukta nefes bekliyor.
Koca bir tufan alıp götürüyor.
Yeri.
Masumlar cenneti.


Yok.
Hiç bitmedi susmak.
Yürek biliyor.
Gökler.
Çöle ağlamayacak.

Senin dalların yenik,
Benim kollarım bağlı.

Seni uzun zebralar yedi,
Beni devler.

Siz ve biz.
Haydi Dünya cehenneminden,
Sırat köprüsünü geçeceğiz.

Senin şarkılar söyleyen arkadaşların kalmamış.
Rüzgarda dans eden yaprakların nerde ?
Bir de kader bahanesi tutturmuşlar.
Ama herkes biliyor.
Aydınlık güneşin gittiği yerde.

Karanlık görünmez,
Göz sadece aydınlığı tanır.
Aldatmacalar rengarenk,
Herkes aldanır.

Sen de aldanacaksın birdaha,
Yolunacaksın yeniden.
Yem olacak.
Dalların,yaprakların.

Biliyor musun ?
Yenmese dalların kalem olurdu.
Yaprakların kağıt.

Yine yeşil tepende umutların.
Birgün kalem olacak çevrene.

Sakın yenilgiyi bana "Kader" deme.
Kollarımı bağlansa da
Kalem benim yüreğimde.


Orhan Semiz
(Karacan)