Cenazede vardır ibret bizlere,
Bir uyarı gelir gaflettekine,
Yazık uyanmayan katı kalplere,
Tabuta girersin bir gün be kardeş.

Her zaman bakmazsın kabir içine,
Seni de taşırlar beyaz kefenle,
Sanma uzak gelir ölüm ansızın,
Kefene sararlar bir gün be kardeş.

Tabuttaki yarım kalmıştır işi,
Kapanmıştır artık dünya defteri,
On oğlun olsa da kurtarmaz seni,
Kara toprağa da girersin kardeş.

Koy kendini ölen kişi yerine,
Varırsın elbette dar kabirine,
Bu kibir şatafat niçin ey gönül,
Soyarlar elbise elbise kardeş.

Ebu Hureyre bir mevta görünce,
Dedi ardından ben gelirim diye,
Ashab sordu nereye gider şimdi,
Kabirde sorular sorulur kardeş.

Eskiler korkardı cenazelerde,
Şimdiler göz diker kalan evlere,
Sekseninde dedem bakar gülerek,
Helvasını yapıp yerler be kardeş.

Cenaze başında miras konuşur,
Akraba kalan mal için koşuşur,
Düşünmez kendisi bir gün ölür,
Sana da gelirler derler be kardeş.

Unuttuk biz hepten Allah yolunu,
Kuran’ı bıraktık gönül bağını,
Kahve köşesinde geçti günümüz,
Hesabı sorulur bir gün be kardeş.

Hüdayi der dünya fani bir yer,
Gönlünü Hak ile eyle sen mamur,
Ölmeden hazırlık eyle ey kardeş,
Sonunda kabirdir varılan diyar.

07.06.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ