GELSEYDİN

Uykularımı bölüp bölüp
avuçlarımda kül grisi acılar bırakıp gittin

Şimdi yoksun
kül grisi hasretlerdesin yar

Nasılım diye sorma bana
Yokluğunu yaşamak nasıl bir duyguysa
öyleyim işte
kırık dökük ve yaralı

yollar...
gözümde büyüyen yollar

anladım
geri gelmeyecek o yıllar

bana seni unut diyor anılar
içimde kar tipi ve fırtınalar

ve yüreğimde yangınlar

dışarıda yağan yağmur bile söndüremiyor
yüreğimdeki yangını
verdiğin o acıyı yar

kendimi sellere salıp gidesim geliyor buralardan
ama biliyorum
gitsem
nefessiz kalıp tükeneceğim

seni sevmek
meğer
beş para etmeyen bir insanın iftirasına gitmek kadar zor
böbrek taşı düşürmek kadar sancılı
kapanmayan bir yara kadar ağrılıymış
günaha boğulmuş bir insanın huzurunda tövbe etmesi gibi kadar kutsal
gece kadar huzurlu
ve yuvasında üşüyen kuş kadar masum

varlığının kaç bahara bedel olduğunu kalbimde kopan fırtınayla anladım

keşke gelseydin

gelseydin sönerdi içimde yangınlar
son bulurdu uykusuz gecelerim belki yar

gelseydin sönerdi külleri belki yüreğimin
üşümezdi haziran sıcağında ellerim

gittin

hasretlerdesin

bense tükendim

kül kokuyor şiirlerim….

Duygusal sevgi şiirinizi kutlarım.Yunus diyarından selamlar.

Kul kokulu sair, ne guzeldi bu siir...

şirinizi çoook beğendim sizin de şiirleriniz oldukça anlamlı duygulu kaleminiz daim olsun........

o gidenler ki
gelmişlerdi
yaşattıkları mutluluk için

sağ olsunlar

Tebrikler. Kül grisi, puslu ve sislidir. Gün gelir o sis perdesi kalkacaktır ortadan. Asıl renk çıkacaktır ortaya...
Yüreğinize sağlık. Saygılarımla...

Çok güzel bır anlatım var şiirinizde, insanı içine çeken anlam yüklemelerinin netliği akıcılık sağlıyor okuyucuya.Ben sevdim şiirinizi.

Kutlarım
Saygılarımla
GC7