Nefsime uyup büyük günahlara bulandığım da oldu,
Dergaha yönelip posta oturduğum da
Yaşantım hep çile yudumlamakla geçti
Sevda dedim sevdim hasret yağdı üstüme
Evlat dedim dağlardan düşen çığdı üstüme
Garip besledim aç karnını doyurdum
Kursağıma konan zehir aşla doyuruldum
Hep iyilik istedim başıma inen taşlarla uslandırıldım
Rahmet dedim ellere yağdı,ben doluya tutuldum
Nicelerinin kıçını belalardan kurtardım
Boynuma asılan ateş gerdanlıkla kaldım
Mutluluk uzak düştü bana
sonunda gariplere katıldım
Yenilgilerle geçen bu savaşta yoruldum,tükendim
Arşa yükseldi feryadım kimseye duyuramadım,
Günahım zamanın gerisinde kaldı
Çileyle yoğrulan bir ömrü dayanılmaz acılarla tükettim
Kundakla başlayan hayat maceram kefen beziyle sonuçlanacak
Gözyaşlarımla ıslattığım yastığıma sarıldım
Pişmanlıklarımı topladığım yatağımda yüreğime ölüm kokusu esti.
Yüzüm önüme düştü,yazboza dönen suratımda her acıdan bir eser
Ardımda pişmanlık inecek suratınıza yüzünüz düşecek önünüze
Seyyah olacağım bakışlarınızda kulak zarınız titreyecek.
Acı saplanacak yüreğinize gözyaşlarınız mezarımı ıslatacak
Ellerinizi açıp dua etmeye utanacaksınız.

Mehmet Zafer