17
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
4480
Okunma
Bir ahtapot gibi tüm benliğimi saran çaresizlik
Umutlarımın, sevilerimin asılı kaldığı bu darağacı
Konuşsam kıyametler kopacakmış gibi, temelli sustum.
Ve ben hiç dinmeyecek bu fırtınada çaresiz kadın.
Gecenin dişlerinden damlayan bu kin, bu nefret
Gökyüzü delinmiş, sanki tufan kopmada
Emsali görülmemiş bu korkulu rüzgâr
Ve ben, bu korkunç atmosferdeki ağlayan kadın.
Tutkulu yüreklere dağıttım, acılarımı çaresizce
Akşamın ellerinde eriyor mutluluğum
Küflenmeye yüz tuttu kalbimin duvarları
Ben, yüreği nasır tutmuş suskun kadın…
Cevap Yaz