daha dün
kavun karpuz taşıyan at arabalarının
ve yolcu taşıyan faytonların
peşlerinden koşturan çocuk
söyle..! ne zaman büyüdün?

kaymaklı satardın ara sokaklarında şehrin
simit satardın
soğuk su satardın maçlarda
sabahın mahmurluğu üzerindeydi hep
alınteriyle kazandıklarına
çocukluk uykularını da katardın

pantolonun ceketin tekti
gömleğin gibi
bu yüzden mi kirletmeye korkardın onları
gözün gibi bakardın?

mücadele `karakterin` olmuştu
haksızlıklara direnmek `ilken`
bu yüzdendi belki de
`helal` kabul etmezdin hiç bir lokmayı
`alınteri` dökmeden

`tuttuğunu koparır`derlerdi senin için
okul`da,iş`te meslek`te...
ne varsa hepsini kopardın da
bir tek alnına yazılan
`yetimlik mührü`ne dokunamadın

karlar yağmış saçlarına erkenden
erken çökmüş omuzlarına dünya
yıldızları söktürdüler sana göklerden
ışıklarını bile bırakmadılar giderken

olmaz böyle çocuk... uğraşma artık.!
bu düzeni sende değiştiremezsin..!
`böyle gelmiş,böyle gider diyorlar`
sebebini bilemezsin

uçurtmalar uçurt yine metruk bahçede
dilsiz arkadaşlarına kulübeler yap kartondan
akıllı ol.!
uslu uslu otur kenarda..!
Kara Vezir`in çanına ot tıkayan
Pir Sultan olma.!

peşlerinden koşturacak
at arabalarıyla faytonlar
kalmasa da artık şehirde
yeni günlerin içinden mutlaka
yeni kırbaçlar çıkacak

mehtabı çek gecelerden üstüne
odanı aydınlatsın
uzun kış gecelerinde
sana hikayeler anlatsın

güneş tepelerden el verince
sen yine ışıklarını doldur ceplerine
geçmiş zamanlardaki gibi
ısıtsınlar seni kış günlerinde

ruhun bir yerlerde çocuk kalsın hep
sakın büyüme.!