rüzgar esiyor
bir ağacın yapraklarına...
dibine oturmuş serinliyoruz gölgesinde ağacın...
bir inilti var belli belirsiz rüzgarın içinde...
gözyaşı olmaz ki yaprakların...
sevinçle salınıyor ağacın yaprakları
şarkılar söylüyor rüzgarın eşliğinde
bilmiyor hiçbiri
bir dostlarının ağladığını...
bir dalın ucundaki yaprak öylece duruyor
ağlıyor belli belirsiz
aşık olmuş diğer dalın yaprağına
rüzgar diğer yapraklara şarkı söyletirken
bu yaprağa işkence ediyor
sevdiğini yaklaştırıp uzaklaştırıyor kendisine...
ağlıyor yalnız yaprak...
diğer arkadaşları rüzgarla şarkı söylerken
hışırtılara karşıyor inlemeleri
ağlıyor sesiz ve gözyaşları olmadan...
bir müddet sonra başlıyor ayrılığı yaprağın...
çünkü rüzgar geldiği gibi gidiyor
aniden...
hiçbir izin almadan...
sevdiği yaprak öylece duruyor diğer dalında ağacın;
sonbahar geldiğinde ilk düşecek olan yapraktan habersiz...
ölü bir zaman diliminde sararmış ve kupkuru halde
başka rüzgarın oyuncağı olmayı beklerken...

Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON