Çocuk kalsaydım keşke
Sessizce akşam gelecek çikolatanın heyecanını yaşasaydım sadece
Her kapı çalışında mutluluğum giriveriyordu küçük dünyama
Babamın elinde çikolata benim gönlümde fırtına
Şimdi imreniyorum çocukluğuma
Her şey ne kadar berrak ne kadar bakir
Şimdilerse sokaklar kâfir köşe başları umudun atıldığı koca bir katil
Artık hiç bir şey samimi gelmiyor kimse gerçekten gülmüyorsa
Bu dünyanın kuralımı aslında? Kendisi mi yazar kaderini
Yoksa uyar mısın hazır kılıfına
Çocukluk heyecanın baki kalmış geçmişte mazi
Şimdilerde büyümekse cehennem misali
Çikolatanın artık o tadı yok ne umut veriyor bana
Nede üstündeki jelatin aydınlatıyor dünyamı
Keşke çocuk kalsak keşke hep o jelatini açsak
Belki o zaman gözlerimizden ışık
Gönlümüzden heyecan eksik olmazdı
Köşe başlarında hayatlar son bulmazdı ulaşmadan bir çikolataya daha...