Dokuz aylık yoldan geldi bir bebek
Helal sütten emdi var oldu hayat
Anadan babadan aldı nasihat
Büyüdü bir adam oldu nihayet

Büyürken küçüldü kibir bilmedi
Ehil oldu cahil ile gezmedi
Uymadı şeytana yoldan azmadı
Doğruyu yanlışı bildi kuzenim

Sefa idi adı Dünya’nın tadı
Koklardı gülünü kırmazdı dalı
Konuşur dilinden dökerdi balı
Ayırmazdı canı candan kuzenim

Paylaştı lokmayı çıkar ummadı
Delikanlı idi temiz insandı
İyilik severdi güzel adamdı
Göklerde efendi benim kuzenim

Sızlanıp durmadı sitem bilmedi
Şükür dedi Hak ka isyan etmedi
İnandı Allah’a kulunu sevdi
Güzel yüzlü Melek nurlu kuzenim

Anladı bu dünya yalandır fani
Veren elbet bir gün alacak canı
Daldı Ummanlara sır oldu adı
Saçlarına kumlar doldu kuzenim

Saygıyı bilirdi hürmet edendi
Gönülden severdi kusur etmedi
İncitirim diye sakındı dili
Lal oldu dilleri sustu kuzenim

Soldu çiçek gibi sarardı yüzü
Anladı ki artık toprakta gözü
Geçti bu dünya’dan Hak ka yürüdü
Bir selvi dibinde yatar kuzenim

Her gece düşümde kokladım sevdim
Dua ettim Hak ka rahmet diledim
Seni çok sevdim kardeşim bildim
Canımda cananım benim kuzenim