Esmer yârim
İstanbul kokuyor
Bende kalan gözlerin
Öylesine derin gizemli
İstanbul kadar güzel
Ama bir o kadar uzak

Bu şehrin karanlığına saklanmış
Sırtımdan vuran hasretim misin
Anlayamadım

Yokluğuna acılar giydirmek
Kara gözlerine şiirler yazmak
Yoruyor inan artık beni

Ucu kırık ok gibiyim
Hüzzâm makamında bir ezgi dudaklarımda
Ömrüm senindir
Düş sol yanıma esmer yârim
Demek geliyor dilimin ucuna

Saatler sana durmuşken Balta limanında
İstanbul beni şimdi vurdu
Kanatlarımdan

Gözlerim bile yabancı kalmış
Masumiyetini kaybetmiş
Bu şehrin gecelerine
Tanıyamıyorum

Eteklerimde bir yığın anı var sana dair
Öfke topluyorum
Denizin en yeşilinden bakarken bu kentin ışıklarına
Dalya diyorum sevgili
Dalya
Duyuyor musun


Esaretimin zincirini kırıp
Çekip gitmek var ya meçhûle
Ama sensiz bir adım bile atamıyorum
İstanbul’da atıyor yüreğim
Bırakamıyorum

İlk kez senden bir şey istiyorum

Doğduğun şehrin hatırı için git benden

Yoksa sevgili
Gözlerinde / en son ben kalayım/ diye
Ciğerine düşen ateşi söndürecek

Deniz gibi

Deli mavi su olacak
Bekleyeceğim
Ömrümce seni

DENİZ_DERYA35




Dostlardan inciler

Bir haberdim senden
İstanbul’u görmeden önce
Ellerinin meneviş kokusundan tanırdım
Senden dolunduğum seviyi
İstanbul sen kokuyordu
Sen İstanbul kokuyordun
Gerdanına nakş etiğim Haliç
Boğazın serinliğinde damıttığım göz çukurum
Biraz da afilli yalnızlık üzerine
Türküye belemiştim dudaklarımı
Sen hüzün kokuyordun
İstanbul sevinç
Pier Loti’de içtiğim demli çayın kıvamında
Azar azar eksiliyordum
Sana dair
Oysa aynı bardağın dudağına değdiği yanından
İçmeliydim efkâra bulanan çayı
Sen İstanul demleniyordun
Ben seni

NURETTİN ÖNDER