beyaz fayansların ortasında genç bir kız
kokuşmuş kenefte
kendi ölümünü çağrıyor
kırılmış umutları kaynamıyor artık
inceden inceye kemiriyor ecelimsi beyaz
delik deşik kolları
iğne deliğinden geçen göz bebeği
tabutuna ait bir çivi sanki



sıfatı canlı cenaze
satın alınan bedeni kaldırmıyor kendini
ne yazık ki
içine edilen hayat toz paketine sarılı
tek umudu özgürlük
iskeletin elindeki şırıngadan kurtulmak
azat edin diye yalvarırken
sürmanşet asılan yazılar aşağılıyor ruhunu



her ayna suratına çarpan bir tokat gibi
gerçeklik zor gelsede
tek vuruş bu son bitti zırvaları güldürüyor şeytanı
sözü bozuk saat misali
ne kadranı işliyor
ne de zamanı el altı satıyor
yalnız susuyor
susması işgalin kaçıncı evresi kimse bilmiyor



hikayeler farklı lakin yaşlar aynı
ergenlik
bilinçsiz yaşam koşulları itici kuvvetin sebebi
otcul rüyaların
hapsal yolculuğu
ve final altın vuruşun ölüm meleği



o
kaşarlanmış bir eroinman
vakit yaklaşıyor limana kan gölü iğne ucu
gecenin uğultusu
krizin sersemletici havasına katılıyor
çocuksu hali kalkıyor bünyeden
daha az para ediyor sevişme



inkar
aptallık
bilinci devre dışı bırakmak gibi
kısır döngü zincirini yağlarken beden çürüyor
ve bunu hiçbiri anlamıyor




asla
ilk son kadar haşmetli değil
uçmalar yetmiyor
ilik daraldıkça ciğer patlıyor
duvarda
sokakta kan izleri cirit atarken koyu kıvamında
kimse dur demiyor
sadece susuyor...





lamour