![]() İntihar Sus'u Verilmiş DudaklarYalnızlık almış başını gidiyor Eskisi gibi kimselere Altı okka koymuyor vedalar... Kendine intihar sus’u vermiş dudaklarımda Cevaplardan umudunu kesmiş sorular Her ayrılık farklı gözüküyor insana Ama yalnızlık hep aynı yerden vuruyor Ömüriliğimde sızlayan pişmanlıkları Haykıramadım... Duymadılar... Düşene bir de tekme atan bu şehirde Çözümsüzlük ve ölümsüzlük Ne de fazla benziyor birbirine Yarınlara çıkmayan çıkmaz sokaklarda Yarsızlıkla başlıyor yalnızlıklar Sen gidince başlamıştı bende Bir kaldırım taşına oturup ağlamalar Ayrılığa meyilli insanlara Ardından yarınlara çözümsüzlüğümü Yalnız kalınca gözlerimin ölüm süzdüğünü Haykıramadım... Duymadılar... Sessizlikte yere düşen iki boş kovan İki şiir çekirdeği çıkardılar sol yanımdan Şiirlere alet ettiğim maviyi Namluya sürdüğün günden beri Gözlerin iki el silah sesi... Bakışmalar hala barut kokuyor İmge yüklü gözlere bakan insanlara ’Yapmayın!’ demek istemiştim oysa ’Bakmayın!’ Sizi de şiirlerle vuracaklar!!! Öyle nefes kesiciydi ki yokluğun Haykıramadım... Duymadılar... Hakan Karali |