haydi, kapat gözlerini
hayal et bizim olmayan bir geleceği;
el ele, göz göze...
ister gerçek olsun, ister rüya;
en güzel hayal bile
gerçeğin yerini tutamaz nasıl olsa.

alışılır belki, insan nelere alışmaz ki;
küçük mutluluklara, en çok da gözyaşına...
tutunmak istediğin her dal kırılmış,
terk edilmiş bir ev gibi solmuştur çiçekler.

say ki yolu, yolcusu olmayan,
gökyüzünün bile unuttuğu bir limansın.
kur bakalım en güzelinden
nasıl kuracaksan o hayali...
aksın ömrün gözlerinin önünden;
içinde mutlu bir öykü barındırmayan
o sönük yaşanmışlıklarla.

yaşamlar, hayaller kadar güzel olsun istenir;
tüm güzellikler sevgilerde buluşsun...
fakat gün gelir, her düş bir anda tuz buz olur;
en aydınlık finaller karanlığa boğulur.

şimdi kapat gözlerini, yine kur hayallerini.
kapat yüreğini; ne kimseyi gör, ne sesi duy.
işte önüne serilmiş bohem bir hayat;
hayallerini de al yanına, gönlünce yaşat.


Hatice Ak