Kız ben sana şair, sen bana şair;
Karşılıklı yazar, sevda dokurduk.
Kâh edebî, kâh ebedî vesair;
Sabahlara kadar şiir okurduk.

“Sağlam dörtlüklere imza attığım
Zamanlar olmuştu” derdin, bilirim.
Esininden besin alıp, tattığım;
Bana ne ilhamlar verdin, bilirim.

Hecede ustaydın, yergide mahir,
Belagatın sağlam, sohbetin hoştu.
Şimdi muhannetin sergide zahir;
Desene yüreğin nankördü, boştu.

“Bağlılık destanı” yazmıştın güya;
Ölümsüzdü sevgin, saygın sürekli.
Aşk, sana tozpembe, sevdalar rüya;
Ey vefasız zalim, sahte yürekli.

Gönül köyüm almış, şehir etmiştin;
Yalancıktan gülen gözü bilmezdim.
Hatırlarsın belki, şair etmiştin;
Esaslı şiiri, sözü bilmezdim.

Sırtımdan yediğim hançer çiftedir;
Sille tiryakisi ömrüm alışık.
Bu sözlerim yeni “mutlu” çiftedir;
Saf duygular sizin için bulaşık.

Gidişinden sonra sitem üstüne
Yazmadık ne imge ne hece kaldı.
Artık bahsedersin yeni “dostuna”
Sövmedik ne gündüz ne gece kaldı.

Hikmetî’yim daha yeni başladım;
Özümde kin yoktur amma bu başka !
Şairsin sen kızım, sanma taşladım;
Yerginin kuralı yetmez bu aşka,
…Sövgünün kralı yetmez bu aşka…

Hikmet Nazlı
ANKARA 2012