2
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1147
Okunma
Ruhum karanlıktaydı…
Gözümün değdiği ilk yıldızı
Yâr sandım hemen
Fena yanıldım.
Sonra vuruldum mehtaba.
Battı kayboldu yalnız bıraktı beni.
Sırtım dönüktü hayata
Ve sen doğdun güneşim.
Gönlümü aydınlattın
Gözümü kamaştırdın
Isıttın beni, her zerrem
Nasibini aldı güzelliğinden.
Şimdi
Sen gecelerime doğamasan da
Ne yıldızlar nede ay
Umurumda bile değiller.
Hatıralarının üstünü kaplıyor hayalîn.
Sabahları özlemek
Dört gözle beklemek seni
Ne güzel şeymiş, güneşim…
neyzence / istanbul
neyzen muharrem ali
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz