Asra yemin ederken keşkelerim vuruldu
Keşke zamanı kendime kelepçeleseydim
Kahır dolu sokaklardandı hep
Kahırla şehri süpürürlerdi içime
Bir şehir kadar küskündüm dünyaya bugün
Vitrinleri eskimiş sokakların
Yüzü düşmüş son taşıydım
Kandilli akşamların
Vurgun yemiş martılarına
Dert yanarken kül olurdum
Bir çocuk basardı ninnilerini usulca
işgalden kolyeler yapardı yüreğime
Köşe başında çınar altı gölgeleri
Damlaları asardı
Asabi zamanların zor bölgelerinde
Zaman zar zor telaşlarını atardı eteğinden
bense
Mutlulukları bozdurup korku satardım şehre
Serçeler benim olacaktı
Şehrin korkuları zamanın
Ve bir şehir yazılacaktı gözbebeklerinize
Semaya and olsun ki :
Korkaktınız!!
Ekmek kokan sokaklarınız da kan
Ağıtlarınıza takıldı ayaklarım
Ellerim kanadı dikenli düşlerinizle
Oynanan oyun değildi oysa sadece CAN!!
Üzgünüm korkunun ecele faydası yok
Karanfillerin açmadığı yerde
Umuda da gerek yok


Şehrin Azizi