Bir şehri böylesine kanıksayıp ardından da “günsüz “ doğuşlara neydi gebe bırakan demeden edemiyor insan.
Ve acaba Şair şehrin karanlığına mı sevdalı farkında olmadan.

Günsüz doğuşlar ondan mıdır .?


Lâkin Şair’in şiirlerinin öyle derin mânâları var ki böyle kuru üç beş söze indirgemek şiirin gönlüne küskün bir bakış,
küskün bir dokunuş olur. Onun şiirlerinin yüreği titreten bir yanı hep saklısında.


Dört mevsime bürünmüş bir gönlün hazan dökülüşleridir şiirleri.
Bazen bir kuru yaprağın gölgesine sinip şiirin yağmurunda ıslanırken bulursunuz kendinizi.
Bazen de korkarsınız o koyu derin karanlıktan.



ve ölüm;
hep arındırır… en ince demleriyle tüm ağırlığımızdan.



Şair ne kadar anlaşılmak isterken gizlenir böyle.

Ruhunu böylesi sarmalayan bir şehir, gönlünde hazan yaprakları uçuşturan bir şehir... her savruluşta yine şehrin dizleri dibine mi dökülür.


Köprüler ki bağlar şehrin iki yakasını birbirine… bir gönülden diğerine. Ya su ise akıp giden bir köprünün altından o vâkit köprüler bile yüktür sîneye..




“kadehlerinize dolardı rüzgârlarca gam
belinden tutar gibi tutardınız
kristal kadınları”

ve bu dizeler nasıl kırılgan. öyle etiyle kanıyla… canıyla.



Ölmeyen anlamaz. Her insan önce kendi tabutunu sırtlanır…
Şair şiirlerini sırtlanır her şiirinde yeniden yeniden.





///



Güne gelişinizi can-ı gönülden tebrik ederim… Her şiiri nâzârımda eşsiz olan Şair.